Ένα απόγευμα, καθισμένη στην θάλασσα και κοιτάζοντας τον ουρανό, άκουσα ένα κορίτσι που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα από εμένα, να ψιθυρίζει στη φίλη της που ήταν δίπλα της: «Δεν είναι σωστό». Και αμέσως τα μάτια μου στράφηκαν στον αόρατο καθρέφτη των σκέψεων. Έσκυψα και κοίταξα μέσα μου. Τι σημαίνει σωστό και τι λάθος; Κι αν κάθε οπτική έχει τη δική της βαρύτητα, ποιος ορίζει ποιον κανόνα ακολουθούμε;
Μήπως το σωστό είναι απλώς μια συμφωνία ανάμεσα σε όσους μιλούν δυνατά; Και το λάθος, η σιωπή αυτών που δεν τολμούν να κρίνουν; Πώς ξεχωρίζεις τον κανόνα που μετράει, όταν η ίδια η ζωή αλλάζει τον νόμο σε κάθε βήμα; Το δικό μου λάθος μπορεί να είναι η δική σου αλήθεια, και η δική σου αλήθεια το δικό μου ψέμα.
Οι προθέσεις μας γίνονται όπλα και ασπίδες μαζί. Θέλουμε το καλό και συχνά γεννάμε σφάλματα. Μήπως, λοιπόν, η ίδια η ειλικρίνεια των προθέσεών μας είναι μια μορφή λάθους, μέχρι να αποδειχθεί μέσα από τα αποτελέσματα; Σήμερα, πόσες φορές σκέφτηκα σωστά; Πόσες φορές έπραξα λάθος; Και πόσες φορές έκρινα τον εαυτό μου χωρίς να τολμήσω να δω πίσω από τη μάσκα των πράξεων;
Στη ζωή μας τα πάντα είναι σχετικά. Ο σωστός άνθρωπος βρίσκεται στο λάθος μέρος τη σωστή στιγμή. Ο λάθος άνθρωπος βρίσκεται ακριβώς εκεί που δεν πρέπει. Και όμως, ποιος θα ορίσει το πού και το πότε; Κι αν η ίδια η κρίση μας είναι μέρος του παιχνιδιού ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος, μήπως κάθε μας απόφαση είναι ήδη μια μικρή αθανασία των σφαλμάτων;
Κι έτσι καθόμαστε, με τα μάτια ανοιχτά ψάχνοντας τις απαντήσεις, που είναι τόσο μακριά όσο κοντά μας, και αναρωτιόμαστε: Είναι λάθος να στοχάζομαι; Ή μήπως η αλήθεια κρύβεται στο λάθος που τολμώ να δω; Κι αν ναι, πόσο λάθος ή σωστή είναι η αλήθεια του στοχασμού αλλά και της απάντησής του;
Κι ίσως, τελικά, το σωστό και το λάθος δεν είναι τίποτα άλλο παρά φως και σκιά που παίζουν στην ίδια παρτίδα σκάκι. Κι αν ναι, εγώ τι είμαι και πού βρίσκομαι επάνω στη σκακιέρα; Κι αν η σκακιέρα είμαι εγώ τότε ποιος κινεί τα πιόνια;
