Ένα απόγευμα, καθισμένη στην θάλασσα και κοιτάζοντας τον ουρανό, άκουσα ένα κορίτσι που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα από εμένα, να ψιθυρίζει στη φίλη της που ήταν δίπλα της: «Δεν είναι σωστό».
Με αφετηρία το πρωτοπρόσωπο «είμαι», η Φανή Κεχαγιά συνθέτει ένα πολυφωνικό σύμπαν ανθρώπινων ιστοριών που αναμετρώνται με τη μνήμη, την απώλεια, το τραύμα και την ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό. Η Μαντώ Μάκκα παρουσιάζει
Οι ήρωες και ηρωίδες της Κατερίνας είναι χαμένοι στο πλήθος, φοβούνται αλλά τολμούν. Πονάνε αλλά τρίζουν τα δόντια και συνεχίζουν. Πέφτουν αλλά σηκώνονται ξανά. Και το κυριότερο, ονειρεύονται και ελπίζουν.
Και όμως κάτι μέσα σου ψιθυρίζει: δεν γεννήθηκες για να χωράς. Τότε καταλαβαίνεις. Δεν είσαι το σχέδιο που σου έδωσαν. Δεν είσαι το όνομα που σου φόρεσαν, ούτε ο ρόλος που χρόνια
Τα σημάδια δεν είναι τραύματα, αλλά συντεταγμένες. Πυξίδες που μας δείχνουν τον δρόμο πίσω, στο είναι μας.
Στο Άγνωστο Εγώ, ο Jung δεν γράφει θεωρία — προφητεύει. Με γλώσσα κοφτερή και σκοτεινή, απογυμνώνει τον άνθρωπο από ρόλους και ιδεολογίες. Η ψυχή του δεν υπακούει. Η σκιά του δεν σιωπά.
Γεια σας. Θα ξεκινήσω χωρίς περιστροφές και περικοκλάδες αυτό το επείγον άρθρο. Παρατηρήστε ότι κάθετι που εμφανίζεται εμφανίζεται κάπου, μέσα σε ένα ‘μέσο’. Τα σύννεφα εμφανίζονται στον ουρανό, τα γράμματα πάνω στη