Η «Πρόσκληση σε έναν αποκεφαλισμό» δεν τελειώνει με απελευθέρωση – τελειώνει με αυτο-διαγραφή. Όταν ο κόσμος δεν σε καταλαβαίνει, δεν χρειάζεται να τον νικήσεις. Αρκεί να τον διαπεράσεις, να τον διασχίσεις ως φάντασμα.

Σε μια εποχή που απαιτεί από εμάς να είμαστε ορατοί, ερμηνεύσιμοι, και προσαρμόσιμοι, το να είσαι ακατανόητος ίσως να είναι η πιο ριζική μορφή αντίστασης. Ο Κιγκινάτος δεν αρνείται μόνο τον θάνατο – αρνείται την ίδια τη γλώσσα της εξουσίας.

Αν μπορούσαμε να συνοψίσουμε την ουσία του βιβλίου σε μία φράση, θα ήταν αυτή:

«Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τι θα πεις, αλλά το αν μπορείς να σταθείς δίπλα στον άλλο όταν πονάει, χωρίς να προσπαθήσεις να τον “φτιάξεις”.»