Ζωή στη χλωρίνη Στο δικό μου υπόγειο σκότωσα τις αυταπάτες μου. Δε ξέρω αν αυτοκτόνησαν ή αν πέθαναν από πείνα. Εκεί κατάλαβα ότι ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν σου τινάζει τα μυαλά εκτός αν έχεις ήδη αποδεχτεί ότι δεν θα κλάψεις για κανένα δρόμο που δεν διάβηκες. Και όταν βρεις το φως ν’ ανέβεις
Έκθεση Δέσποινας Σταθάκη στη Χίο: «Εσωτερικές Ουτοπίες» στη DES Art Gallery Σε μια ατμόσφαιρα που συνδύαζε τη δημιουργική αναζήτηση με τη ζεστασιά της ανθρώπινης συνάντησης και το άρωμα της θάλασσας, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης της εικαστικού Δέσποινας Σταθάκη. Ό τίτλος: «Χίος – Εσωτερικές Ουτοπίες / Chios – Inner Utopias», στη DES Art Gallery
Στον ιδιαίτερο χώρο του Περιβολιού, στον Κάμπο της Χίου, παρουσιάζεται η ατομική έκθεση “Τα Παράθυρα της Ψυχής” της Αργυρώς Φλάμου, μια βιωματική διαδρομή οργανωμένη σε ξεχωριστές ενότητες που αντιστοιχούν σε διαφορετικά στάδια της ανθρώπινης ζωής. Ανάμεσά τους υπάρχει ένα αόρατο νήμα που τις συνδέει, όπως ακριβώς οι εμπειρίες συνδέουν τον άνθρωπο από την παιδική ηλικία
Με αφετηρία το πρωτοπρόσωπο «είμαι», η Φανή Κεχαγιά συνθέτει ένα πολυφωνικό σύμπαν ανθρώπινων ιστοριών που αναμετρώνται με τη μνήμη, την απώλεια, το τραύμα και την ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό. Η Μαντώ Μάκκα παρουσιάζει μια συλλογή διηγημάτων που μετατρέπει το προσωπικό σε οικουμενικό.
Οι ήρωες και ηρωίδες της Κατερίνας είναι χαμένοι στο πλήθος, φοβούνται αλλά τολμούν. Πονάνε αλλά τρίζουν τα δόντια και συνεχίζουν. Πέφτουν αλλά σηκώνονται ξανά. Και το κυριότερο, ονειρεύονται και ελπίζουν.
Και όμως κάτι μέσα σου ψιθυρίζει: δεν γεννήθηκες για να χωράς. Τότε καταλαβαίνεις. Δεν είσαι το σχέδιο που σου έδωσαν. Δεν είσαι το όνομα που σου φόρεσαν, ούτε ο ρόλος που χρόνια τώρα έμαθες να παίζεις.
«Ο Σκυλοπνίχτης είναι ένα έργο που επιτρέπει πολλαπλές αναγνώσεις.»
Πίσω από το καθημερινό, το οικείο και το φαινομενικά «ανθρώπινο», αναδύεται μια υπόγεια βία, εκεί όπου η αγάπη γίνεται εξάρτηση και η φροντίδα, έλεγχος.
Με λόγο κοφτερό, λιτό και βαθιά φιλοσοφική ματιά, η συγγραφέας φωτίζει τη σύγκρουση ανάμεσα στο ένστικτο και στη λογική, στο «είμαι δικός σου» και στο «θέλω να υπάρχω μόνος μου».
Ένα έργο που ρωτά, χωρίς να χαρίζεται: ποιος τελικά πνίγει ποιον;
Τα σημάδια δεν είναι τραύματα, αλλά συντεταγμένες. Πυξίδες που μας δείχνουν τον δρόμο πίσω, στο είναι μας.
Το να συγκινηθεί κανείς –να δακρύσει– μπροστά σε μια παιδική εικόνα δεν είναι αδυναμία. Είναι μαρτυρία ότι η τέχνη λειτούργησε. Ότι η γέφυρα ανάμεσα στην παιδική ψυχή και την ενήλικη εμπειρία χτίστηκε έστω και για μια στιγμή.
