Συνέντευξη με τον συγγραφέα Αντώνη Χαριστό

Από αυτό το σημείο περνάμε στα βαθύτερα νοήματα του έργου. Το άγχος του θανάτου, η ατομικότητα ως προέκταση της ιστορικής μνήμης, οι ευθύνες της αστικής ηθικής στην διαπαιδαγώγηση του υποκειμένου, ο ρόλος της οικογένειας, το σώμα του παιδιού ως πεδίο καθυπόταξης και επιβολής των προσωπικών βιωμάτων σε πειραματικό στάδιο εξιλέωσης για το τραυματικό παρελθόν και στο τέλος της διαδρομής ο θρησκευτικός μανδύας του εγκεφαλικού ελέγχου μέσα από το ζήτημα της ενοχής. Όλα συμπλέκονται μεταξύ τους σε ένα μοτίβο πολλαπλών μεταβολών και αλληλοσυσχετίσεων.
















