Η συλλογή διαβάζεται σαν ένα μικρό θεατρικό έργο που φέρνει κοντά τη λαϊκή παράδοση με τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Λόρκα θεωρούσε το θέατρο ως τον πιο άμεσο τρόπο έκφρασης της ποίησης. Όπως έγραφε ο ίδιος: «Το θέατρο είναι η ποίηση που βγαίνει από το βιβλίο και γίνεται ανθρώπινη» (Lorca, Conferencias, 1935).
Ζούμε σε έναν κόσμο που επενδύει στο «είμαι καλά» — ακόμη κι όταν δεν είμαστε.
Ο θυμός, όπως λέει η Kübler-Ross, είναι στάδιο του πένθους.
Όπως εξηγεί ο Bowlby, προηγείται της αποδοχής.
Όπως υπέθεσε ο Freud, η ανείπωτη θλίψη επιστρέφει σαν θυμός ή κατάθλιψη.
Η απώλεια δεν έχει χρονοδιάγραμμα. Δεν έχει σωστό ή λάθος. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να της δώσουμε χώρο.Στο Β’ μέρος της εκπομπής, η ποιήτρια Μαρία Χρονιάρη μοιράζεται τη δική της ματιά στην απώλεια, την ποίηση και τη σιωπή
Το βιβλίο Γοβάκια από Πάγο είναι μια πράξη μνημονικής αντίστασης. Η Τσούβα επιτελεί μια λογοτεχνική επιμνημόσυνη λειτουργία, όχι προς τιμήν των ηρωίδων, αλλά προς επιβίωση των φωνών τους μέσα στον σύγχρονο διάλογο για το φύλο, την ιστορία και την ετερότητα. Σε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες συχνά γράφονται με αποσιωπητικά, η Τσούβα βάζει τελείες. Και ξαναρχίζει.
Όταν δεν μπορώ να συνδεθώ, να δω τον άλλο, να ανεχτώ τη διαφωνία, δεν είμαι πια σε θέση για συμβίωση. Η βία γίνεται μηχανισμός άμυνας. Αντί να συνομιλήσουμε, επιτιθέμεθα. Αντί να εξουσιοδοτούμε, καταπιέζουμε
Η γραφή του Στοφόρου είναι άμεση και φιλική προς τον μικρό αναγνώστη. Χρησιμοποιεί καθημερινή γλώσσα, ζωντανούς διαλόγους και χιουμοριστικά στοιχεία που διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η χρήση “ψηφιακής αφήγησης” στο τέλος του βιβλίου με μηνύματα τύπου chat, στοιχείο που εκσυγχρονίζει την αφήγηση και φέρνει τα παιδιά ακόμα πιο κοντά στους χαρακτήρες.
Όταν όλα πάνε στραβά, θέλεις κάποιον να είναι μαζί σου.
Όχι για να σε σώσει.
Για να είναι κι αυτός μέσα στο βούρκο.
Να βλέπεις στα μάτια του ότι "κι εσύ έτσι είσαι".
Και κάπως έτσι γεννιέται το φαινόμενο "misery likes company".
Δεν θέλω άλλους «καλούς». Θέλω αληθινούς.
Αυτούς που θα πουν «δεν ξέρω τι να πω» αντί να αναμασούν ψυχολογικά τσιτάτα.
Αυτούς που δεν παίζουν ρόλο, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ακριβώς ποιοι είναι.
Γιατί εκεί μέσα, στο άβολο, στο ατελές, στο αληθινό, μπορείς τελικά να χτίσεις σχέση. Όχι συναλλαγή.
Η συνεχής έκθεση σε επιφάνεια όμορφες ζωές, η ανάγκη για επιβεβαίωση και η υπερπληροφόρηση μέσω social media σχετίζονται άμεσα με την αύξηση του άγχους.
📚 Έρευνες δείχνουν ότι η σύγκριση με τους άλλους (Social Comparison Theory) και το φαινόμενο FOMO επιβαρύνουν την ψυχική υγεία, ενώ ο εθισμός στις ειδοποιήσεις επηρεάζει τον κύκλο ύπνου και την καθημερινή διάθεση.
Σε αυτό το επεισόδιο, μπαίνουμε στο υπέροχο βασίλειο της υπερανάλυσης:
➤ Τι είναι;
➤ Γιατί την κάνουμε;
➤ Και γιατί, ενώ νομίζουμε ότι βρίσκουμε απαντήσεις, το μόνο που βρίσκουμε είναι... πονοκέφαλο;
είμαι ένας ξένος εδώ, και ήμουν (υποθέτω) κατά κάποιο τρόπο o αλήτης, και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι με περιέγραφε αρκετά καλά (ο γέρος και εγώ παλεύαμε σαν βουνίσια λιοντάρια ) και λένε ότι τα άφησε όλα σε κάποια γυναίκα στη Ντουάρτε αλλά δεκάρα δεν δίνω--- ας τα πάρει. Ήταν ο γέρος μου